#13

I będziemy wolni, bo po co kodeksy

I nikt nie zabroni nam żyć, jak teraz. 

- Dobrze, że jesteś. Musimy porozmawiać. 

Mina ojca była dość poważna, a kiedy usiadł przy stole rozpromienił się od razu.

- Gosia ma znajomości w redakcji jednej z gazet. Mogłaby wkręcić cię bez problemu. Radzisz sobie doskonale, jesteś w tym dobra, w dodatku  to gazeta o modzie. Jakaś lepsza podobno. Reflektowałabyś?

- To super! Ale gdzie to taka redakcja?

- I tutaj zaczyna się problem. W Gdańsku.

- Czyli miałabym zatrzymać się u dziadków?

- Jeżeli tylko byś chciała, to tak. Mówiłaś po weselu, że z chęcią uciekłabyś na jakiś czas. Znowu. 

- No ta, mówiłam. Ale wkopałam się w niezłe bagno. Sam wiesz.

- Zawsze możesz odmówić wspólnego wynajmu. Jesteś przecież wolna i od nikogo nie zależna. 

- Wiem, ale może jeszcze coś zmienię. - uśmiechnęłam się do taty i wstałam od stołu rzucając tylko krótkie: ''Przemyślę to.''

I porobisz nożem mi sznyty na plecach

Bo tym co ci powiem, cię zrani w chuj mocno.

Obładowanym samochodem pojechałam do mieszkania  w centrum Bełchatowa, które miałam wynajmować z Włodarczykiem. Czekał już na mnie w środku. Wypakowywał swoje ciuchy ślamazarnie je składał w niemalże wojskową kosteczkę śmiesznie się przy tym wypinając i słuchając muzyki na cały regulator. Dziwiło mnie jedynie, że nie siedział, tylko robił to na stojąco. Ale jego strata. Cichutko wniosłam pudła z rzeczami ustawiając je w przedpokoju po czym mocno kopnęłam go w tyłek. 

- Niespodziankaaaaa! - krzyknęłam, w momencie gdy Wojtek wyraźnie tracił równowagę i spadł ciągnąc mnie za lewą nogę. Przygniotłam go sobą śmiejąc się na cały głos. 

- Wariatka! Tyle składałem te ciuchy, a ty wszystko rozwaliłaś! Będziesz je składać! - wykrzyczał w żartach i udawał obrażonego. 

- Poskładam, poskładam. Biedny, mały Wojtuś. - pogłaskałam go po głowie na co się uśmiechnął i patrząc prosto w moje oczy nakręcał moje włosy na swoje palce. 

Chciałam, żeby nawet najmniejsze gesty miały znaczenie, chociaż i tak byłam pewna, że to gra, w którą gram sama. 

- Wiesz... Dostałam propozycję pracy. W gazecie o modzie. 

- To super! 

- W Gdańsku. Mieszkałabym u dziadków i ...

- I chyba zwariowałaś? W jakim Gdańsku, dziewczyno! 

- No Gosia chciałaby mi jakoś pomóc. 

- Niech sama sobie pomoże. Twoje miejsce jest w Bełchatowie. Znajdziesz pracę w zawodzie, jesteś świetna!

- Wojtek, patrząc na to z mojej perspektywy, to nie jest zły pomysł. 

- To jest, kurwa, bardzo zły pomysł. Na co ci znowu gdzieś uciekać? Nie lepiej osiąść w jednym miejscu, raz a porządnie, przynajmniej na jakiś czas? I co, zostawisz tutaj wszystko? Znajomych zostawisz? Braci? Tatę? Poza tym głupio tak wycofywać się ze wspólnego wynajmu. 

- Przecież nie powiedziałam, że przyjęłam tą pracę, tylko że dostałam propozycję. To chyba różnica, prawda?

- Dobra. Rób jak chcesz. 

Wojtek zdenerwował się, wstał z ziemi i ponownie zajął się układaniem swoich rzeczy, a następnie wkładaniem ich do szaf.  Był wściekły, czego kompletnie nie rozumiałam. Zachowywał się tak, jakby zabraniał mi wyjeżdżać, a przecież wyraźnie daje mi do zrozumienia, że jego miłość przed Kaśką jest udawana. Z resztą nie tylko przed nią. Próby ponownego wszczęcia rozmowy okazały się być bezskuteczne. Przez cały dzień nie zamieniliśmy ze sobą ani jednego zdania. W rezultacie, około godziny dwudziestej Wojtek wyszedł z mieszkania trzaskając drzwiami. Nie powiedział gdzie idzie. Wsiadł w samochód i z impetem ruszył z parkingu. 

I z wyjątkiem tego ze to ty jesteś ze mną

Naprawdę nie mam już nic.

Nie mogłam zasnąć. Spaliłam pół paczki papierosów, dodatkowo przy otwartym oknie, choć na dworze wiało niemiłosiernie. Bezskutecznie próbowałam dodzwonić się do Włodiego, ale nie odbierał ode mnie telefonów. Byłam wściekła, ale ze względu na godzinę, a była druga trzydzieści, prosiłam po cichu o jego bezpieczny powrót do mieszkania. Desperacko grzebałam w jego notesie, gdzie miał zapisane numery telefonów do Andrzeja i Karola. Dzwoniłam do nich w środku nocy pytając o niego, jednak na nic się to nie zdało, ponieważ ani jeden, ani drugi nie miał zielonego pojęcia, gdzie podziewa się Włodarczyk. Zmęczona oczekiwaniem kilka minut po czwartej zasnęłam na nieswoim łóżku, przykrywając się nieswoją bluzą i kładąc głowę na nieswojej poduszce. Pozostawiłam na stole papierosy, które wypadły z paczki, wśród których leżał telefon. Nie dzwoniłam już więcej. Nie chciałam.

Obudziłam się o ósmej, a moje czoło zderzyło się z klatką piersiową Wojtka. Nie wiedziałam, o której pojawił się w domu. Nie wyczuwałam też charakterystycznego zapachu alkoholu, papierosów tym bardziej. Nie zwracając uwagi na to, że śpi obok mnie i mogę go obudzić, wstałam i  ubierając jego bluzę, którą byłam przykryta podczas snu wyszłam na balkon zapalić papierosa. Pomimo założonego kaptura włosy wiały mi na wszystkie strony, a leginsy nie dawały moim nogom ciepła nawet w najmniejszym stopniu. Zimny wiatr był jednak zbawienny. Otrzeźwił mnie i pobudził, choć tak naprawdę ciężko było mówić o jakimkolwiek przebudzeniu, bo nie wyspałam się ani trochę. Oparłam się łokciami o barierkę i lekko przechylona w przód zaciągałam się szkodliwymi substancjami, którymi napawałam się od ponad miesiąca. 

- Jesteś zła?

- Nie, gdzie tam. - odpowiedziałam niegrzecznym tonem nie odrywając wzroku od widoku z naprzeciwka, co dało mu do zrozumienia, że kłamię. 

- Byłem u chłopaków. Prosiłem, żeby nie mówili gdzie jestem, ale po twoim telefonie wysłali mnie do domu.

- Szczerze? Jebie mnie to.

Prawda jak wiadomo była zupełnie inna, bo ulżyło mi, że całą noc był bezpieczny. 

- Zachowałem się jak jakiś frajer, mogłem ci przynajmniej powiedzieć gdzie jadę. 

- Skończyłeś? 

- Marcelka, nie bądź taka, przecież i tak wiem, że ci przejdzie.

- I właśnie dlatego, że im prędzej czy później nie będę wkurzona, sytuacja będzie się powtarzać po każdej tego typu sprzeczce? Kurwa mać, Wojtek, my mamy razem mieszkać i to na dłuższą metę, a nie na jeden dzień! W jednym domu, w jednym pokoju. Mamy się wspierać, bo właśnie to robimy od momentu, kiedy się poznaliśmy, a ty robisz akcję, które wyprowadziłyby z równowagi każdego! Środek nocy a ty łaskawie odrzucasz moje telefony i jeszcze buntujesz kolegów. W dodatku nie powiedziałam ani słowa o tym, że podjęłam decyzję. Uwaga! Podkreślam - nie powiedziałam. Chyba nie miałeś powodu, żeby mnie od razu opierdalać! Gratuluję ci, gratuluję ci serdecznie. A teraz spadaj.  

Wyminęłam Włodarczyka i zeszłam z balkonu, czując, że jest mi dużo lżej a wszystkie emocje, które od wczoraj w sobie kotłowałam zostały wyrzucone na zewnątrz i usłyszała je osoba, której się tyczyły. Wojtek ponownie skierował się do wyjścia.

- Wychodzę na miasto. 

- A idź gdzie chcesz. 

Odetchnęłam z ulgą i po porannym prysznicu ponownie położyłam się spać, aby na dalszą część sobotniego dnia być w pełni wypoczętą. Nie dane mi było jednak pospać długo, a praktycznie wcale. Wojtek usiadł koło mnie mówiąc ciche: ''Wstawaj''. Uniosłam się podpierając rękami i w pozycji już siedzącej popatrzyłam na czerwoną różę i Raffaello.

- Róża dla Karola a słodycze dla Andrzeja? Masz rację powinieneś im podziękować za to, że cię przetrzymali w środku nocy.

- No Mała! Przepraszam cię bardzo, bardzo, bardzo, bardzo. Wystarczy?

- Jeszcze tak z dwadzieścia razy musiałbyś powiedzieć słowo 'bardzo', i mogłabym ewentualnie rozpatrzeć twoją prośbę. 

- A więc bardzo, bardzo...

- Dobra, stop. 

- No prooooszę! Nie gniewaj się już! 

No i faktycznie, trochę zmiękłam, przyjęłam kwiatka i zjadłam jedną kokosową pralinkę. Nie zmieniało to jednak faktu, bo niczym nie zapomniałam i do końca nie wybaczyłam. 

- No idiota ze mnie, co zrobię.

- Idź już na ten trening. Jutro wasz wielki dzień.

  Bo Tego by chcieli, i tego mi życzą

  A Ty mi pomożesz, bo po to cię mam

- Nawet jeśli nie wejdziesz, przecież prowadziłeś zespół na początku sezonu. Zasłużyłeś na to zwycięstwo. Trzymam za was kciuki. Mistrzostwo Polski musi wrócić do mojego rodzinnego miasta. 

Pocieszałam mojego współlokatora mocno go ściskając przed trzecim i być może ostatnim meczem z Resovią. Na hali byliśmy obecni całą rodziną - ja, tato, Gosia, Szymon i Kuba. Mieliśmy doskonały widok na całe boisko i darliśmy się jak wariaci. Nic dziwnego. W moim domu siatkówka zawsze była obecna i bardzo często jeździliśmy na mecze, nawet poza granice kraju. 

- I to jest koniec tego spotkania! - dało się usłyszeć na hali, pomimo wybuchu radości. Patrząc na radość zawodników sama się wzruszyłam. Wojtek krzyczał najgłośniej z całej ekipy, a kiedy dosłownie przeleciał i zrobił fikołka w momencie wychodzenia na podium, walnęłam się w czoło i pokręciłam głową. Po dekoracji wbiegłam na boisko i uwiesiłam się na szyi Włodarczyka. On zaś okręcił mnie kilka razy w powietrzu i
mocno wyściskał.

- Wiedziałam, że wam się uda. To jest właśnie ta Skra, którą zapamiętałam. A ty przez kolejny sezon będziesz zapisywał się w kartach historii tego klubu. Zobaczysz, będziesz jeszcze drugim Wlazłym.

Mowa spontaniczna, ale szczera. Wojtek był tego świadomy, więc kiedy skończyłam mówić przytulił mnie do siebie jeszcze mocniej niż wcześniej. Po chwili stąpałam już po ziemi i podbiegłam do Wrony i Kłosa gratulując im sukcesu. Po uroczystościach na hali wszystko przeniosło się na miasto, a następnie już tylko i wyłącznie w zacisze klubu, chociaż na pewno nie było cicho. Przyjechałam do domu sama, wstępując po drodze do sklepu po jedno zero siedem, bo wiedziałam, że dzisiejsze zwycięstwo mojego klubu będę świętować samotnie. 

Tylko w słownikach kurwa prędzej jest miłość, a potem seks.

Przebrałam się w krótkie jeansowe szorty i w czarną bokserkę, na którą założyłam wojtkową  koszulę w kratę, bo jak zwykle rzucił ją na moje łóżko. Zamówiłam pizzę i w ciszy zaczęłam konsumować. Następnie włączyłam program muzyczny i śpiewałam do telewizora. Nienawidziłam siebie za to, że nikogo nie miałam. Podobno atrakcyjna, towarzyska, a jednak samotna i pewnie nie przeszkadzałoby mi to tak bardzo, gdyby nie fakt, że jestem zakochana i chciałabym ten wieczór spędzić w towarzystwie ukochanej osoby. Nie miałam jednak o to żalu. Wojtek świętował z zespołem i było raczej rzeczą pewną, że szybko do mieszkania nie wróci. Po każdym kieliszku byłam bardziej wesoła. I coraz bardziej głośna. Nie zauważyłam nawet, że jest już godzina po ciszy nocnej, a drzwi otwierają się i próg przekracza Włodarczyk.  

- Marcelka? Dlaczego pijesz wódkę?

- Bo … Świętuję, Wojtuś.

- Przyszedłem poświętować z tobą.

- Zapraszam.

Siedzieliśmy w ciszy i stukaliśmy się kieliszkami. W końcu wyszliśmy na balkon. 

- Wojtek, ja już więcej nie dam rady pić. 

- Zastanawiam się dlaczego w ogóle się na… Nawaliłaś. 

- Bo byłam samotna. Tak troszkę. - odpowiedziałam bełkocząc i kładąc głowę na klatkę piersiową Wojtka.

- No to trzeba było przyjść do mnie.

- Nie byłoby dla mnie miejsca. 

- A moje kolana?

-  Oj. - oplotłam ręce wokół szyi Wojtka i ponownie przyłożyłam głowę do jego torsu.

- Zawsze możemy to nadrobić.

Wróciliśmy do mieszkania zamykając balkonowe drzwi. Wojtek usiadł na swoje łóżko i przyciągnął mnie za uda usadawiając na swoich kolanach. Niestety przechylałam się z boku na bok, a jak się okazało Włodarczyk był w trochę lepszym stanie, bo dzielnie mnie trzymał. W rezultacie zmieniłam pozycję i siedziałam przodem do jego twarzy, a nogi umieściłam wokół dolnych partii jego pleców.

- Dlaczego masz na sobie moją koszulę? W dodatku ulubioną?

-  Mogę ją ściągnąć. 

- Ładnie ci. Ale ściąg.

Posłusznie ściągnęłam ciuch nienależący do mnie i rzuciłam nim w kąt. T-shirt Wojtka posiadł guziki więc nie zwracając uwagi na to, że bawi się moimi włosami zaczęłam je rozpinać. 

- Skoro ja ściągnęłam koszulę, ty ściągasz bluzkę.

- Nie bądź taka uparta, bo ci się nie oprę i co będzie? 

- I tak nie będziemy tego pamiętać. - chcąc nie chcąc, a raczej nie wiedząc jakie tak naprawdę mam intencje ściągnęłam górną część garderoby, pozostając w czarnym koronkowym staniku. 

Wojtek wstał i rzucając mnie na stół zdjął moje spodenki. Nie zwracając uwagi na tłukące się szklanki i rozlaną wódkę nie pozostałam mu dłużna. Kiedy byliśmy w samej bieliźnie złapałam Wojtka za szyję i ponownie okręciłam nogi wokół jego tułowia. Całowana namiętnie pozwoliłam zanieść się do łóżka, pozbawić się bielizny i całkowicie oddać się Włodarczykowi. 

- Jak na razie to smakujesz lepiej niż złoto. 

- Które złoto? Bo były dwa. 

- Każde. To co? 

Poszliśmy na całość, budząc zapewne naszych sąsiadów, którzy poprzedniej nocy wcale ciszej się nie zachowywali i kochaliśmy się bez pamięci. Po wszystkim opadliśmy na plecy i staraliśmy się unormować oddechy. Ja jednak byłam chyba mimo wszystko bardziej obolała niż Wojtek. Postanowiłam jednak nie rozmawiać o tym, co się wydarzyło. 

- Było idealnie. 

- A ty jesteś cudowny. - odrzekłam krótko i oddawałam kolejne pocałunki. W końcu wtulona w niego zasnęłam. 

Obudziłam się o siódmej rano, o dziwo bez kaca. Nie zapaliłam papierosa, zrobiłam sobie jedynie kawę, której w rezultacie i tak nie wypiłam do końca. Wojtek słodko spał, więc chodziłam praktycznie na palcach. Zjadłam śniadanie, ogarnęłam się mniej więcej do stanu, w którym mogę wyjść na ulicę nie tylko bełchatowską ale i łódzką,  po czym zabrałam się za robienie kanapek dla śpiącego mistrza Polski. Postawiłam na stole duży talerz oraz dzbanek z herbatą i napisałam kartkę: ,,Jestem w Łodzi, wrócę po południu. Smacznego, Mistrzu!’’. Następnie wyszłam z domu i mijając uśmiechających się znacząco sąsiadów, zadzwoniłam do taty dając znać, że wpadnę po wykładach. Całą drogę do Łodzi myślałam o tym, co wydarzyło się w nocy. Doszłam do wniosku, że prawdopodobnie okłamałam samą siebie, bo każdy, nawet najmniejszy szczegół utkwił mi w pamięci. Byłam pewna, biorąc pod uwagę wcześniejsze zachowania Wojtka, że seks nic nie zmienił i dalej będzie tak, jak było. 

Jak nie teraz, to kiedy niby?

- Cześć wszystkim! - padnięta po ciężkim dniu zajęć przekroczyłam próg rodzinnego domu.

- Cześć Marcel!

Zostałam przywitana przez każdego z domowników z entuzjazmem i już nie jako gospodyni a gość usiadłam przy stole. 

- Zmarniałaś albo jesteś po imprezie. 

- Raczej to drugie.

Ojciec i Gosia szydzili ze mnie w najlepsze, ale raczej mi to nie przeszkadzało, bo myślami byłam gdzie indziej, a właściwie to cofałam się w czasie. Nagle rozdzwonił się telefon. 

- No gdzie ty się podziewasz? Już szesnasta.

- Zeszło mi trochę na uczelni i musiałam zostać dłużej, a teraz jestem u taty. 

- Obiad stygnie. 

- Powtórz!

- Ugotowałem obiad.

- Zaraz będę. 

Wybiegłam od taty jak poparzona i popędziłam do domu, w którym unosił się zapach Spaghetti. Umierałam z głodu, więc całując mojego współlokatora w policzek na przywitanie od razu zaczęłam jeść. 

- Smakuje ci? 

- Zajebiste! 

- I kto jest mistrzem? No kto? No jasne, że ja, Wojciech Włodarczyk. A tak na marginesie, to będę późno, bo wychodzę do chłopaków. Idziesz?

- Nie dam rady, muszę napisać parę rzeczy.

- Nie naciskam. 

Zmyłam naczynia i rozpoczęłam odkurzanie dywanu, bo rozlaną wódkę i potłuczone kieliszki dziękować Bogu miałam już z głowy. 

- Wojtek. Poczekaj. - zatrzymałam będącego już jedną nogą na klatce schodowej Włodarczyka.

- Hę? 

- Bo… Byłeś pierwszy.

- Wiem.

Obydwoje uśmiechnęliśmy się nieśmiało.

- Ale byłaś cudowna.

Tymi słowami wyszedł zatrzaskując drzwi.

*

Przepraszam, że dodaję dziś, ale nie jakoś tak... Sama nie wiem jak.
W każdym razie nie chcę go już edytować, bo robiłam to 3 razy.
Adijos! I regularnie widzimy się na majówkach.

PS: Planuję ok. 20 rozdziałów, zobaczymy jak to będzie. Moja twórcza wena się oddzywa.