#3

Po ciężkim dniu na uczelni nawet nie chciało mi przebierać. Ściągnęłam tylko kurtkę i padając na sofę niepostrzeżenie zasnęłam. Po trzech godzinach, kiedy nabrała energii, włączyłam laptopa i odprawiłam swój tygodniowy już rytuał, a mianowicie zalogowanie się na czacie. Tradycyjnie czekałam na Pana Siatkarza. Zawsze się spóźniał.

Szatyn: Wybacz, Mała, ale małe problemy z internetem.
Czarna: W porządku, to tylko 10 minut. Witam.
Szatyn: Cześć, jak minął dzień?
Czarna: Męcząco. Najpierw zajęcia, później odwiedziłam tatę, bo przeziębiony a bracia w szkole i nie ma kto zrobić zakupów, później latałam z Kaśką po sklepach bo idzie na wesele i potrzebuje sukienki, a później to już pisałam artykuł w kawiarni. No i wróciłam do domu żeby pospać trzy godzinki i pojawiłam się tu. A ty jak tam?
Szatyn: W sumie to jak zwykle. Śniadanie, trening, chwile na mieście, obiad, trening, mecz, miasto i dom. I tak jak Ty spałem chwilę.
Czarna: Jak poszło?
Szatyn: 3:0 dla nas.
Czarna: No to ładnie.
Szatyn: I wszystko mnie boli. Najbardziej plecy.
Czarna: A mnie mózg. Mam do napisania artykuł na zaliczenie a nie wyrabiam. Wszyscy mnie potrzebują.
Szatyn: I nie masz czasu dla siebie?
Czarna: Coś w tym rodzaju.
Szatyn: Może się nie znam ale wydaje mi się, że powinnaś trochę odpocząć.
Czarna: Jak mam odpocząć, skoro ciągle ktoś czegoś ode mnie chce?
Szatyn: Rozmawiamy już tydzień i ciągle jest tak samo. Z tego co wiem to trwa jeszcze dłużej.
Czarna: No trwa...
Szatyn: W dodatku odwalasz brudną robotę za swoją przyjaciółkę. I sama mi o tym mówiłaś. Napisałaś jej już trzy artykuły.
Czarna: No tak. Podobno lepiej mi to wychodzi i chce jej pomóc.
Szatyn: A kiedy ona pomogła Tobie ostatni raz?
Czarna: Jak możesz to nie wtrącaj się w to, bo gwarantuję, że z Kaśką jest wszystko ok.
Szatyn: Nie wtrącam się, tylko szkoda mi jak czytam, że ktoś manipuluje taką super dziewczyną.
Czarna:  Nikt mną nie manipuluje. Niczego tak naprawdę nie wiesz.
Szatyn: Nie muszę wiedzieć wszystkiego. Wiem to, co najbardziej istotne.
Czarna:  Nie przeginaj.

Opuściłam czat i wyłączyłam laptopa. Skończony internetowy, pieprzony dupek.

- Cześć? Mogę wejść?
- Cześć Maciek, jasne.

Byłam bardzo zdziwiona. Maciek zazwyczaj przychodził w towarzystwie Kaśki o ile w ogóle, z uśmiechem na ustach. Dzisiaj przyszedł sam, smutny i wyraźnie zmartwiony.

- Przepraszam, że cię tak nachodzę, ale chciałbym pogadać.
- Coś z Kaśką, tak?
- Wiesz kiedy widziałem się z nią ostatni raz tak dłużej? Dobry miesiąc temu. - wypalił. - Widujemy się tylko przelotem, na trzydzieści minut, raz w tygodniu. Ciągle opowiada o swoich nowych koleżankach.
- Uwierz, że dało się to zauważyć.
- Strasznie się zmieniła. Ze skromnej, fajnej dziewczyny, w której się zakochałem stała się tak próżna, że nie mamy już o czym rozmawiać.
- Dlaczego próżna?
- Wczoraj jak spotkałem ją w osiedlowym spożywczaku to rozmawialiśmy chwilę, więc pomyślałem, że odprowadzę ją do domu.
- Ale powiedziała ci coś wtedy? Nie wiem, nie chciała, żebyś z nią poszedł?
- Akurat spotkaliśmy jedną laskę z jej nowej paczki. Była obwieszona milionem łańcuszków i bransoletek i jak była już kawałek za nami to Kaśka zapytała mnie, czy widziałem jaką miała super biżuterię.
- No to jeszcze nie powód do paniki.
- To jeszcze nie, ale dodała do tego '' Wiesz od kogo ma to wszystko? Od swojego chłopaka. Ta to ma dobrze, ale jej zazdroszczę.''
- Co?!
- Ogólnie to słyszałem, że rozmawiała przez telefon z którąś z nich na twój temat.
- Że co proszę?
- Powiedziała, że nie rozumie jak możesz być sama i że jak tak dalej będziesz się zachowywać to nie znajdziesz nikogo do czterdziestki. Ja wiem, że nie powinienem jej sypać, ale zrozum, że ją kocham i chce, żebyś mi pomogła sprowadzić ją na ziemie. Proszę Cię, Marcela, zrób coś!

Nie mogłam uwierzyć w słowa Maćka, ale sądząc po jego minie, prawdopodobnie nie miałam wyjścia. Musiałam zareagować na krzywe odpały przyjaciółki i wyjaśnić kwestie dotyczącą mnie oraz tego, jak traktuje swojego faceta. Uznałam, że nie ma na co czekać. Na domowe ciuchy narzuciłam tylko kurtkę i szybkim krokiem przeszłam dwie ulice. Do Kaśki weszłam oczywiście bez pukania. Zastałam ją w szlafroku i z ogórkami na oczach. Jej trzy nowe koleżanki wyglądały identycznie jak ona. Zaśmiałam się pod nosem.
- Kaśka, no nie, błagam. Nie odpierdalaj kabaretu.
- Bardzo śmieszne, mogłaś chociaż zapukać.
- Widzę, że cofamy się w czasie i przechodzimy do fazy 'Jak do mnie przychodzisz to masz pukać'.
- Poczekajcie dziewczyny. - Kaśka zwróciła się do swoich towarzyszek i złapała mnie za rękę, prowadząc do kuchni.

- A więc to dlatego olewasz sobie wszystkie artykuły. Nie dziwi mnie to, gdybym zalepiała sobie oczy ogórkami, też nie widziałabym co piszę.
- Mówiłam ci, że dzisiaj nie mam czasu na odwiedziny. Umawiałam się z nimi już jakiś czas temu a ty wchodzisz jak do stajni.
- Kaśka, czy ciebie już do reszty posrało?!
- Niby dlaczego?  Przecież ty też masz koleżanki i ten swój internet.
- Moje koleżanki są normalne. W porównaniu z tym, co odwalasz to internet też jest normalny.
- Przyszłaś mnie tu umoralniać?
- Nie, przyszłam ci przemówić do rozumu. Zaniedbujesz Maćka, studia i mnie. Interesują cię tylko one, a jak do mnie przychodzisz to nie rozmawiamy jak dawniej. Kurwa! Uwierz, że nie obchodzi mnie życiorys Twoich koleżanek!
- Nieprawda! Nikogo nie zaniedbuję. Po prostu staram się dzielić jakoś czas pomiędzy was wszystkich.
- Słabo ci to wychodzi.
- Daj mi spokój.
- Dobrze. Masz spokój. Żegnam.


Byłam tak zdenerwowana rozmową z Kaśką, że jedyne czego chciałam to rozpłakać się  albo porozmawiać z kimś. Tak po prostu wybuchnąć. Na myśl przyszedł mi oczywiście czat i to, że chyba za ostro potraktowałam Siatkarza. Goniłam do domu, żeby go jeszcze zastać. I zastałam.

Czarna: Miałeś rację. To wszystko jest jakieś popierdolone. Cholernie mi źle z tym, co stało się z Kaśką. Nie wiem co mam robić.Przychodzi jej chłopak i oczekuje ode mnie pomocy a ja jestem jeszcze bardziej bezradna od niego. Przepraszam. Nie mówiłeś mi tego wszystkiego celowo. Z resztą wielu rzeczy domyśliłeś się sam. Powiedz mi, co mam robić.
Szatyn: A więc... Wiedziałem, że się pojawisz. Spokojnie. Najpierw powinnaś odpocząć od tego wszystkiego. Położyć się spać i pomyśleć, co sama chcesz z tym zrobić, ja mogę ewentualnie powiedzieć, co sądzę o tym wszystkim.
Czarna: Szybko nie zasnę, gadaj.
Szatyn: Nie męcz.
Czarna: No mówże!
Szatyn: Z przyjaźnią jest tak, jak z miłością. Trudno jest ją zdobyć, a jak już zdobędziesz to trudno utrzymać. Nie mówię, że masz od razu rezygnować z Kaśki, bo wiadomo, znacie się jak mówiłaś 10 lat, ale nie możesz dawać sobą pomiatać. Musisz jej pokazać, że masz w tej waszej chorej na chwilę obecną relacji jakieś zdanie.
Czarna:  Wszystko zaczęło się jakieś półtora miesiąca temu jak poznała te trzy lafiryndy. A ja mam tylko ją. Nie mam faceta, rodzina w innym mieście, w dodatku mają swoje sprawy, a ja jako najstarsza i tak muszę wszystkiego pilnować. W dodatku Kaśka wyśmiewa mnie, że nie mam nikogo.
Szatyn: Przecież na siłę nie będziesz się z kimś wiązać. Ona chyba do reszty zgłupiała.
Czarna: Pomóż mi.
Szatyn: O wszystkim pomyślimy jutro. Prześpij się z tym mała, chociaż wiem, że te myśli to nieodpowiedni kompan do rozmowy.